Σχετικά άρθρα από τα Λογοθεραπευτικά κέντρα Μαθητεία & Μαθητεία μεταγνώση στο Ψυχικό & στη Νέα Κηφισιά

 
 
Σκέψεις για τη Λογοθεραπεία από την Ελπίδα Τζίβα
 
Το παρακάτω κείμενο παραθέτει σκέψεις και ιδέες ενός κοριτσιού 25 χρόνων με σπαστική τετραπληγία και τελειόφοιτη της Θεολογικής Σχολής Αθηνών , σε σχέση με την Λογοθεραπεία.
Σας το παρουσιάζουμε με πολύ σεβασμό και αγάπη προς την Ελπίδα και ελπίζουμε να λειτουργήσει ως δεξαμενή σκέψης και ευαισθητοποιήσης όλων μας και ιδιαίτερα των θεραπευτών που δουλεύουμε με παιδιά με Ειδικές Ανάγκες
ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΜΟΥ ΒΙΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΟΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

Ήθελα, από καιρό, να εκφράσω τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου για τις προσωπικές μου εμπειρίες σχετικά με τη λογοθεραπεία. Αυτά που θα γράψω είναι προσωπικές μου απόψεις.
Οι άνθρωποι που πάσχουμε από Εγκεφαλική Παράλυση-Σπαστική Τετραπληγία χωροαθετωσικού τύπου, έχουμε έντονη δυσαρθρία, δηλαδή δε μπορούμε να μιλάμε φυσιολογικά. Έτσι, δημιουργούνται κάποια προβλήματα στην προσωπική μας ζωή, για παράδειγμα δε μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τους φίλους μας και πολλές φορές χρειάζεται να επεμβαίνουν τα μέλη της οικογένειάς μας για να τους «μεταφράσουν» το τι λέμε. Στο Πανεπιστήμιο δε μπορούσα να διατυπώσω τις απορίες μου προς τους καθηγητές μου αλλά ούτε μπορούσα να συμμετάσχω στις συζητήσεις που έκαναν με τους υπόλοιπους συμφοιτητές μου. Όλα αυτά μας δημιουργούν θλίψη, οργή, αγανάκτηση, θυμό και άγχος.

Κατά τη γνώμη μου, πρωταρχικός στόχος της λογοθεραπείες είναι η διόρθωση και η εκφορά του λόγου. Γι΄αυτούς τους λόγους έκανα από νήπιο συνεδρίες λογοθεραπείας. Για ένα διάστημα είχα μια λογοθεραπευτρία που επέμενε, με άσχημο και ασεβή τρόπο, να κάνω αναπνευστικές ασκήσεις, που εγώ δεν τις ήθελα διότι βαριόμουν, με κούραζαν και δεν είχαν το επιθυμητό, για εμένα, αποτέλεσμα. Έλεγε ότι αυτές με βελτίωναν και γι΄αυτό επέμενε να τις κάνω στο σπίτι μόνη μου, με βάρβαρο τρόπο και με φωνές. Εγώ την αγνοούσα βέβαια.

Τώρα έχοντας πιο ώριμη σκέψη σκέφτομαι ότι μπορεί να ήταν λάθος μου που δεν είχα περισσότερη υπομονή και δεν τις έκανα, αλλά εκείνη την στιγμή αισθανόμουν ότι ήταν αγενής απέναντι μου , δεν έκανε ποτέ υποχωρήσεις και με πρόσβαλλε.

Όντως λοιπόν με τον καιρό είχα κάποια βελτίωση, αλλά όχι τόσο από τις αναπνευστικές, που τις έκανα μια φορά την εβδομάδα με τη θεραπεύτρια, αλλά διότι στο σπίτι καθόμουν μπροστά στον καθρέπτη και έλεγα λέξεις και προτάσεις. Αυτές τις ασκήσεις τις κάνω και τώρα με τον νύν λογοθεραπευτή μου, τον κ. Κώστα και νοιώθω δημιουργική και όμορφα.

Επίσης κάνουμε αρκετές στοματοπροσωπικές ασκήσεις και ασκήσεις μάσησης. Με τη προηγουμένη λογοθεραπεύτρια κάναμε απειροελάχιστες απ΄ αυτές τις ασκήσεις που κατά την γνώμη μου δεν ήταν και οι σωστές. Με την λογοθεραπευτρια μου είχαμε τέσσερα χρόνια διαφορά και νιώθω ότι δεν είχε την κατάλληλη σοβαρότητα στην δουλειά της. Το μυαλό της , όπως και το δικό μου σε αυτήν την ηλικία ήταν στην καλοπέραση και την κουβέντα ακόμα και την ώρα της συνεδρίας μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ότι μίλαγε με την άλλη θεραπεύτρια, που ήταν μαζί μας στον χώρο και έκανε συνεδρία με άλλο παιδί. Μίλαγαν για τα προσωπικά τους και στα γαλλικά για να μη καταλαβαίνω τι λένε. Εγώ τσαντιζόμουν, γιατί μ΄ αυτόν τον τρόπο υποτιμούσαν τη νοημοσύνη μου.

Για να μη συμβαίνουν τέτοιες καταστάσεις, θα πρέπει στα Κέντρα Ειδικών Θεραπειών ο κάθε θεραπευτής και ο θεραπευμένος του να είναι σε ξεχωριστές αίθουσες και να μπαίνει και ένας συγγενής του θεραπευμένου , εάν ο ίδιος το επιθυμεί, βασικά για ψυχολογικοηθικούς λόγους και να συνεργάζονται και οι τρείς τους, αρμονικά. Όταν ο θεραπευμένος είναι ενήλικας και δεν έχει νοητική Αναπηρία κατά την γνώμη μου θα πρέπει να συναποφασίζει μαζί με τον θεραπευτή του τους στόχους και το πρόγραμμα ασκήσεων της θεραπείας και όχι να αποφασίζουν μόνοι τους ή με τους διευθυντές των θεραπευτηρίων ή με τους άλλους θεραπευτές, εκείνοι δε γνωρίζουν τα πραγματικά μας προβλήματα.

Η θεραπεύτρια στην δική μου περίπτωση είχε πρωταρχικό στόχο να μην έχω σιελόρροια, αυτό για μένα είναι ο δεύτερος στόχος μου, εφόσον καταφέρω να μιλώ καλύτερα για να συνεννοούμαι με τους δικούς μου ανθρώπους. Η σιελόρροια σε μένα είναι πιο έντονη όταν δεν είμαι καλά ψυχολογικά, όταν όμως νιώθω καλά δεν έχω τόσο έντονη και χωρίς να κάνω καμιά άσκηση. Εκείνη, γι΄αυτό το ζήτημα, με προσέβαλε και με πλήγωνε λέγοντας μου ότι είναι αντιαισθητικό και σίχαμα για τους άλλους, αλλά αυτό δεν ισχύει για τους δικούς μου ανθρώπους. Επίσης, μου 'λέγε, πως αν δε λύσω αυτό το θέμα της σιελόρροιας δε θα μιλήσω ποτέ, μεγάλο λάθος , πολλοί άνθρωποι που έχουν το ίδιο ζήτημα μ΄ εμένα, μιλάνε, σχεδόν, μια χαρά.

Επίσης όταν δεν ήθελα να κάνω κάτι, μου το επέβαλε με το ζόρι και με φωνές. Πρέπει να είναι σεβαστό το δικαίωμά μου να μη θέλω να κάνω αναπνευστικές, είμαι ενήλικας άνθρωπος με δική μου βούληση και κριτική σκέψη και σε κανέναν δεν επιτρέπω τέτοιες συμπεριφορές, έχω όρια.

Με τον τωρινό μου λογοθεραπευτή κάνουμε αναπνευστικές, αλλά είναι ανώδυνες, διασκεδαστικές και διαρκούν λίγα λεπτά της ώρας.

Οι θεραπευτές και οι θεραπευμένοι, όταν οι τελευταίοι είναι ενήλικες, δεν έχουν σχέση δασκάλου-μαθητή, είναι συνεργάτες και πρέπει να υπάρχει μεταξύ τους αλληλοσεβασμός και αλληλοκατανόηση.

Επίσης την ρωτούσα πότε θα λειτουργήσουν οι ασκήσεις και οι απαντήσεις ήταν πάντα εκτός θέματος. Ειχα την ανάγκη για ένα χρονοδιάγραμμα , ήθελα να μπορώ να γνωρίζω πότε θα έχουν αποτελέσματα οι θεραπείες μας , 2 ή 3 χρόνια, 3 ή 6 μήνες.. Μου έλεγε ότι κάνω θεραπεία για συντήρηση, ενώ, εγώ κάνω για αποκατάσταση. Μου έλεγε ότι το ζήτημα δεν είναι να μου μάθει να λέω 50-100 λέξεις, για εμένα αυτό ακριβώς, είναι το ζητούμενο, να επικοινωνώ με τους γύρω μου.

Υπάρχει ένα σύστημα επικοινωνίας για άτομα με εγκεφαλική παράλυση που υποβοηθούν το άτομο να επικοινωνήσει . Σκοπεύουμε κάποια στιγμή να το αγοράσουμε. Είναι ένα tablet που ό,τι γράφω θα το εκφωνεί, θα το έχω πάντα μαζί μου και θα υποβοηθά στην επικοινωνία μου με τους άλλους.

Ενώ λοιπόν παλαιότερα η μητέρα μου της εξηγούσε ότι δε μπορούσε να παρθεί σύντομα, λόγω των οικονομικών μας δυσχερίων, η λογοθεραπευτρία επέμενε να πάρω αμεσότατα αυτό το σύστημα (σαν κακομαθημένο παιδάκι) για να αντικαταστήσει την ομιλία μου, για να είμαι( δήθεν) ανεξάρτητη.

Η ομιλία του ανθρώπου δεν αντικαθίσταται με τεχνολογικά μέσα, υποβοηθείται μόνο. Εγώ και η οικογένειά μου δε θέλαμε τη γνώμη της επ΄αυτού, θα ρωτούσαμε τον προγραμματιστή μου, που έχει γνώσεις επ΄αυτού. Θα αγοραστεί , αφού θα λυθούν οι οικονομικές μας δυσκολίες αλλά, και το σημαντικότερο, εφόσον θα έχω εξαντλήσει όλα τα περιθώρια, για να γίνει βελτίωση της άρθρωσής μου, στο μέγιστο βαθμό. Εκείνη εφόσον ήθελε να είμαι πραγματικά, ανεξάρτητη, ας μου μάθαινε να λέω φράσεις που θα διευκολύνουν την καθημερινότητα μου.

Με τον τωρινό μου θεραπευτή, που δουλεύω μαζί του τα δύο τελευταία, σχεδόν, χρόνια, συνεργαζόμαστε άψογα και δεν επεμβαίνει, καθόλου, σε αυτό το κομμάτι. Κατά τη γνώμη μου, οι λογοθεραπευτές δεν πρέπει να ασχολούνται, επουδενί, με τα συστήματα επικοινωνίας, διότι αυτή είναι δουλειά των ειδικών προγραμματιστών υπολογιστών. Οι θεραπευτές πρέπει, μόνο, να βοηθούν τους θεραπευόμενους, να μιλούν, όσο γίνεται, πιο φυσιολογικά.
Οι θεραπευτές, πρέπει, να κατανοούν σε βάθος τα ζωτικά προβλήματα των θεραπευόμενων τους, να αφουγκράζονται τις αγωνίες που έχουν για το μέλλον της ζωής τους και να τους βοηθούν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Να τους νιώθουν, με λίγα λόγια!


Ελπίδα Τζίβα
 
 
 
Σύνδρομο Asperger
 
Εργοθεραπεία
 
Ο αδερφός μου ο Αντρέας, ένα παιδί με δυσλεξία και ΔΕΠΥ
 
Μαθησιακές δυσκολίες